Noël Randon - Cały ogień na Laleczkę | Recenzje

Recenzje - Szperacz

Noël Randon - Cały ogień na Laleczkę •PDF• •Drukuj•
•Ocena użytkowników•: / 4
•Słaby••Świetny• 
  • Autor: Noël Randon
  • Tytuł: Cały ogień na Laleczkę
  • Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie Kraków
  • Seria:
  • Rok wydania: 1961, 1990
  • Nakład: 100350
  • Recenzent: Marzena Pustułka
  • Recenzja: 82/2010



Francuska wojna amerykańskich gangsterów

Po krótkiej taktycznej przerwie poświęconej Annie Kłodzińskiej i porucznikowi Szczęsnemu wracam do serii moich „francuskich”  kryminałów Noela Randona. Tym razem przyszła kolej na pozycje „Cały ogień na Laleczkę”.  Według mnie, z całej serii ta książka jest chyba najsłabsza. Już sam pomysł wendetty amerykańskich gangsterów  przeniesionej  na francuską ziemię wydaje mi się chybiony. Nie występuje tu nasz ulubiony „Napoleon z Tulonu” czyli inspektor Randot, nie spotykamy też sympatycznego amerykańskiego reżysera z zacięciem detektywistycznym.  Opuszczamy  prowincję ,  przenosimy się do stolicy Lazurowego Wybrzeża – akcji książki rozgrywa się tym razem w Nicei.  Zamordowany zostaje kupiec w średnim wieku, ani bogaty, ani biedny, w sumie przeciętny obywatel – niejaki Cezary Pierri. Ginie jednak w niecodzienny sposób – zamordowany serią z broni automatycznej. To faktycznie rzadkość na francuskim rynku zbrodni. Śledztwo prowadzi inspektor Merlin, znany i bardzo ceniony , doświadczony policjant. Bardzo ciekawy i „smaczny” jest krótki opis jego wyglądu : „Inspektor był rzeczywiście przystojnym mężczyzną w wieku , który skłania dwudziestokilkuletnie kobiety do westchnień i umotywowanych nadziei. Pasemka siwych włosów na skroniach dodawały mu uroku, tak jak dobremu dżinowi dodaje prawdziwego smaku kilka kropel vermouthu” ( pisownia oryginalna). Ma nosa. Już pierwszego dnia , odwiedzając kasyno w Monte Carlo ( no tak, jak Nicea, to musi być i Monte Carlo ) dowiaduje się od „kasynowego” detektywa, że ofiara bywała tam, a raz nawet w towarzystwie tajemniczego bruneta z sumiastymi, farbowanymi wąsami i okazałym sygnetem na palcu. Dziwnym trafem odpowiadający temu rysopisowi osobnik pragnie się tego samego dnia widzieć z inspektorem. Niestety , nie zastaje go w komendzie, a w nocy ….no tak, w nocy ginie zamordowany również serią z automatu! A więc mamy już dwa trupy, których trudno ze sobą nie powiązać biorąc pod uwagę sposób zabójstwa. Inspektor ma trudny orzech do zgryzienia. Idąc śladem znalezionej u jednej z ofiar reklamówki odwiedza wraz z towarzyszkami nocny lokal, lekko podejrzany , o wdzięcznej nazwie „Cacadou”. No i bach, jest następny trup! Tym razem amerykański turysta zadźgany nożem w plecy. Ponieważ broń automatyczna automatycznie wskazuje na gangsterskie porachunki rodem z Ameryki , a trzeci zamordowany jest Amerykaninem inspektor śmiało łączy wszystkie trzy sprawy do jednej kupy. Ponieważ trup ściele się gęsto, a sprawa zaczyna nabierać międzynarodowego charakteru inspektor Merlin dostaje do pomocy młodszego , ale bardzo zdolnego kolegę, niejakiego inspektor Carpeau. Teraz już razem prowadzą śledztwo , które coraz bardziej się gmatwa i zatacza coraz szersze kręgi, aż w końcu zaczynamy tracić wątek, kto jest kim i za kogo jest przebrany, bo właściwe  cała intryga to jedna wielka przebieranka, nikt nie jest naprawdę tym, za kogo się podaje. Po koniec akcja nabiera tempa, pada kolejny trup, a inspektor ma przebłysk geniuszu i w ostatniej chwili łapie bezczelnego gangstera, który ośmiela się drwić z francuskiej policji. Całe szczęście, że aresztowany rzezimieszek dokładnie wyjaśnia inspektorowi ( no i nam przede wszystkim ) kulisy zawiłej intrygi, bo jest to sprawa z serii „ biez poł litra nie razbieriosz”.
Cóż my jeszcze mamy w tej  książce? Mamy parę  malowniczych , aczkolwiek oszczędnych opisów perły Lazurowego Wybrzeża, ale przede wszystkim mamy kilka perełek , cudownych „ złotych myśli” autora, np.:
- „Głupstwo do głupstwa i morderca za kratkami.”
- „Ale koncepcji nie mam żadnej. I to jest na razie jedyna moja koncepcja”.
- „Łut szczęścia czasem lepiej służy niż tona rozumu”.  Itd., itp.

Musze jednak uczciwie przyznać, że zakończenie jest zaskakujące i to jest największy plus tej książki.

 

© 2001-2011 Klubowicze - Klub MOrd. Polskie kryminały milicyjne. Klub Kryminalny. Powieść milicyjna, kryminalna i szpiegowska. Kryminał PRL. Morderstwo w PRL.