Edigey Jerzy - Cztery Reportaże | Recenzje

Recenzje - Szperacz

Edigey Jerzy - Cztery Reportaże •PDF• •Drukuj•
•Ocena użytkowników•: / 0
•Słaby••Świetny• 
  • Autor: Edigey Jerzy
  • Tytuł: Cztery Reportaże
  • Wydawnictwo: Wielki Sen
  • Seria: Seria z Warszawą
  • Rok wydania: 2012
  • Nakład:
  • Recenzent: Waldemar Szatanek
  • Recenzja: 36/2013



Ostrów czy Ostrowia Mazowiecka?

Od razu na początku powiem żeby było jasne – Jestem na Nie !!! Nie oczywiście żeby całej twórczości Edigeya czy pomysłowi wydania jego reportaży, jestem na nie przekazowi dwóch pierwszych utworów w zbiorze. Dlaczego? Bo sam jestem spekulantem. Dziś wprawdzie nie ma to tak negatywnych konotacji (zresztą trochę inaczej dziś mój zawód się nazywa) ale nie ukrywajmy: Żyje z tego że taniej kupuje a drożej sprzedaje. A jak silny jest mit spekulanta nawet dzisiaj - przekonałem się kilka tygodni temu stojąc ze stoiskiem  na imprezie książkowej organizowanej przez bibliotekę publiczną w jednej z dzielnic Warszawy, która przy okazji również wystawiła stoisko wyprzedając na nim zbywające dary, by mieć jak głosił rzewny napis na zakup nowości. Otóż gdy tylko wraz z jednym ze wspólników udaliśmy się do tego stoiska by wspomóc ten szczytny cel i zakupić kilka książek zostaliśmy przez panią bibliotekarkę przepędzeni słowami: „Panowie jesteście z antykwariatu ja wam nic nie sprzedam bo wy mi wszystkie najlepsze rzeczy wykupicie i czym ja będę handlowała…”

I łza mi się w oku kręci że nie żyłem w opisywanych czasach (przynajmniej w wieku odpowiednim by móc uczestniczyć w takich procederach) jak w pierwszym opowiadaniu relacjonującym wrażenia z wyjazdu wakacyjnego statkiem turystycznym „Baszkiria” po Morzu Śródziemnym. Edigey  bowiem z przerażeniem obserwuje  i opisuje swoich współtowarzyszy którzy przemierzając kilka krajów Europy i Azji bardziej niż  kontemplacji zabytków oddają się handlowi. W Grecji aparaty sprzedać, kalkulatory kupić, w Turcji sprzedać nieśmiertelne  kryształy i wspomniane wcześniej kalkulatory a nabyć futra. W ostatnim na trasie ZSRR zaś nawet plastikowe reklamówki się świetnie sprzedawały zaś zegarki nabywały. Polska wycieczka jak ruchomy dom towarowy zaspokajała potrzeby różnych nacji i to jak słusznie jeden z przedsiębiorczych turystów zauważył – bez naruszania tak potrzebnych w kraju dewiz. Ach… że dziś samo przejechanie granicy nie powoduje wzrostu cen… Choć z drugiej strony ciekawe co mówią Niemcy na masowo wykupowany proszek do prania tak ostatnio obecny na polskich straganach i reklamowany jako „Chemia prosto z Niemiec”.

W drugim przypadku to jeszcze bardziej jestem na nie. I to nie dlatego że negatywnym bohaterem jest mój imiennik – Waldemar. A dlatego że ten - nie bójmy się słów: Bohater – swoją ciężką pracą dorobił się w samym centrum Wyszkowa dużego domu z luksusową restauracją a zaczynał od zwykłego rusztu z szaszłykami na początku nawet bez kiosku. Później dzięki znajomości zasad handlu i znajomości innych zasad w prowadzeniu interesu i znajomości z kim trzeba (wszak gdy milicja go aresztowała rozdzwoniły się telefony nawet z samej Warszawy – „…by nie robić Waldkowi krzywdy”) mógł pracować nie by zarabiać na chleb czy bieżące życie ale dla samej przyjemności zarabiania pieniędzy.

A że nie dało się wszystkiego robić zgodnie z obowiązującymi przepisami… no cóż niech mi ktoś dzisiaj pokaże jak prowadzić najmniejszy nawet biznes zgodnie z przepisami.

Jeżeli więc postać Waldemara jest prawdziwa to uważam, że powinien on w Wyszkowie mieć swój pomnik jako Pionier Kapitalizmu.

Dwa ostatnie reportaże to już wiadomo normalka : w jednym przypadku dziewczyna ze wsi w wielkim mieście daje komu popadnie (cholera znów odwołanie do dzisiejszych czasów – przecież to prawie jak Carry w „Seksie w wielkim mieście) i źle kończy bo znajdują ją martwą w krzakach. Nietypowo jednak bo właściwie to umarła bez powodu. Bez ran, bez śladów gwałtu, bez trucizny, nawet kataru nie miała. Taka sprawa trochę dla miejscowego Archiwum X.

W ostatniej historii wiemy jak zginęła ofiara z tą tylko zmianą iż to niedoszła zabójczyni nie żyje a jej ofiara (własny mąż zresztą) ledwo się z rąk niemieckiej-modliszki wyrwał (właściwie jak mawiał Prezes – tym razem nie naszego klubu – tylko ten niższy) facet zadał się z „ukrytą opcją” – bo to na Śląsku się działo i to ma za swoje. Dla tych co nie czytali króciutkie wprowadzenie. Po wojnie Niemcy którzy zostali udawali Polaków, jedna z takich Niemko-Polek (Marlen-Maria) wychodzi nawet za mąż za byłego więźnia obozu koncentracyjnego i ma z nim syna. I gdy już można wyjechać do Heimatu to mąż nie chce jej puścić, a już w szczególności ich syna na poniewierkę po Germanii nie da. Żona wiec za namową mamusi której jeszcze hitlerowskie ciągoty nie wywietrzały  postanawia ukatrupić upartego Polaczka niewykrywalną trucizną. A że jest lekarką (wprawdzie lekko oszukaną) to i problemu z dostępem do odpowiednich  specyfików nie ma. Gdy zaś sprawa się rypła dość gęsto się tłumaczy a żeby umknąć wymiarowi sprawiedliwości prawdopodobnie tą samą trucizną wyprawia się na tamten świat. I żeby znów zahaczyć o współczesność nie da się nie wspomnieć o pewnej rodzinie z Sosnowca o której ostatnio było tak głośno.

I na koniec tej nietypowo długiej jak na mnie recenzji pytanie do naszych klubowiczów które stawia zaprzyjaźniony milicjant przed Edigeyem – Ostrów czy Ostrowia Mazowiecka?

 

© 2001-2011 Klubowicze - Klub MOrd. Polskie kryminały milicyjne. Klub Kryminalny. Powieść milicyjna, kryminalna i szpiegowska. Kryminał PRL. Morderstwo w PRL.